Marathon van Valencia: Kracht vinden midden in een relatiebreuk

1 december 2019, Valencia

Het is 25 graden, en daar op de hoek van de straat staan een half dozijn vrouwen in korte kerstjurkjes en met mutsen op heel hard mee te zingen met Mariah Carey’s “All I Want for Christmas Is You.” Ik puf me een weg door alle hardlopers, afkomstig uit allerlei landen.

We zijn halverwege, en ik heb het gevoel alsof ik er al een hele marathon op heb zitten. De laatste dagen waren, op zijn zachtst gezegd, gespannen. Slechts anderhalve maand eerder had ik het uitgemaakt met mijn partner, met wie ik al bijna 15 jaar samen was en die ik al 17 jaar kende. Direct na de marathon van Rotterdam had ik tickets voor Valencia gekocht en een appartement gehuurd. Het plan was om samen te gaan. Toen ik het halverwege oktober uitmaakte en het huis verliet, bleven we goede vrienden en dachten we dat het geen kwaad kon om samen te gaan.

Ik had het fout. In mijn fantasiewereld waren we daar als vriendje en vriendinnetje, en ik zag dit als een leuke definitieve eindtrip samen. Waarom geen lol hebben als alles toch al betaald en geboekt is? Maar op de eerste avond kwam ik erachter dat mijn ex deze visie niet deelde omdat hij al ruimschoots aan het daten was met verschillende vrouwen. De grond werd onder mijn fantasiewereld uitgetrokken. Het voelde alsof er een mes in mijn hart werd gestoken. Ik had een immense fout begaan.

De afstand en spanning werden met de dag groter toen we daar waren. En dus dronk ik een paar extra glazen. Op de dag van de marathon werd ik met een kater wakker, maakte me klaar voor de marathon en vroeg aan mijn ex wat hij die dag ging doen. “Ik ga werken, app maar als je klaar bent.” Ik voelde de teleurstelling over me heen spoelen, maar wat had ik verwacht van deze trip?

De eerste 21 kilometer loop ik op boosheid, frustratie en verdriet. Ik kan niet genieten, ik erger me aan alles, en met name aan alle plassende mensen die ik overal zie. Mannen die overal ongegeneerd hun broek laten zakken om tegen iedere boom, plant of bloembak te plassen, vrouwen die ongegeneerd op hun hurken gaan tussen geparkeerde auto’s. Ik voel zelf ook aandrang om te plassen, maar dit nooit. Ik stop nog eerder dan dat ik op mijn hurken hier ga.

En daar hoor ik Mariah Carey uit de boxen galmen: “All I Want for Christmas Is You.” Ik voel vanuit mijn nek de kippenvel over mijn lichaam trekken, het verspreidt zich met een koude golf. Kerst galmt het door mijn hoofd, nog 24 dagen en dan is het kerst. En ik zal voor het eerst in mijn leven met kerst alleen zijn. Het weggestopte feit raakt mij zo hard dat ik naar adem moet happen, mijn benen voelen direct 100 kilo zwaarder aan. Kerst. En Oud en Nieuw. De paniek raast door mijn lichaam.

Ok?, niet aan denken. Zo hard als het opkomt, zo hard stop ik het weg. Ik moet blijven rennen, mijn koppie erbij houden. En ik voel dat ik niet op deze manier vanuit angst, boosheid en frustratie kan blijven rennen. De tank gaat zo wel erg snel leeg.

Terwijl ik mijmer over hoe ik me hieruit moet redden, komt mijn redding voorbij rennen. Iedereen die een marathon heeft gelopen, heeft hem wel eens gezien: de beroemde ananasman, de man die met een ananas op zijn hoofd marathons door heel Europa en daarbuiten rent. Het brengt direct een lach op mijn gezicht.

Ik kijk om me heen, en daar raakt het me. Ik was zo verzonken in mijn gedachtewereld en de negatieve spiraal naar beneden dat ik niet eens doorhad waar ik aan het lopen was.

Ik loop in freaking Valencia!

Met mensen van allerlei nationaliteiten en in allerlei gekleurde kleding. Iedereen is vrolijk of heeft gezonde spanning, en overal is het feest. Maar ik zat in mijn gedachten boos te zijn over het verleden en dingen die ik niet kan controleren, angst voor de toekomst, terwijl daar op straat voor mijn neus lag de schoonheid.

Ik trek een kort sprintje en probeer zo lang mogelijk achter de ananasman te blijven hangen, tot ik hem na 15 minuten moet laten gaan omdat hij te snel rent voor mij. Maar de opbeurende spirit blijft. En ik begin steeds meer te stralen en om me heen te kijken, alles in me op te nemen.

En toen kwam daar na die 42 kilometer de mooiste finish die er bestaat. Aankomen rennen over de blauwe loper in het futuristische science museum complex ontworpen door mijn favoriete architect Calatrava. Dit was een moment dat nog meer kippenvel bezorgde. Dit was de hemel op aarde.

Ik deed nog een klein dansje voordat ik de finishlijn overstak en draaide een paar rondjes om alles in me op te nemen, tot een vrijwilliger mij maande om door te lopen en plaats te maken voor andere lopers. Maar ik kreeg de glimlach niet meer van mijn gezicht. Dit was de mooiste finish ooit.

En ik leerde ook de belangrijkste les. Blijf altijd in het moment, laat je geest je niet afleiden door het verleden of de toekomst. Blijf in het moment, bij elke stap, elke hartslag, elke ademteug.

Het leven is nu.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *